لبخند ، اشک ، تلاش و امید

رویدادهای انقلاب ضد سلطنتی 22 بهمن 1357 و آنچه که گذشته تا زمان دور اول گماشته شدن پاسدار احمدی نژاد،توسط ولی وقیح دوم جمهوری اسلامی را ، با شعر نوشته ام و در چند بخش منتشر می کنم. جاهایی که از زبان خمینی بیان شده، بهتر است که با لهجه همان دجال خونریز و ضد بشر، خوانده شود.
آذر 1388 م . رضا برگ بیدی

بخش 1
ای هموطن ، گویم تو را
من قصه ها ، از دردها
از آنچه که ، آمد به سر
پیر و جوان را ، سر به سر
با رزم و رنج عاشقان
رنج و شکنج عاشقان
کوته بهاری شد پدید
از سبزه و سرخ و سپید
دلها ، به هم نزدیک شد
پایان ، شب تاریک شد
لب ها زبوسه ، داغ شد
بلبل ، امیر باغ شد
رویید ، هر سو ، یاسمن
نوشید ، می ، گل ، در چمن
امید ها چون ، زنده شد
لب ها ، سراسر ، خنده شد
هر کس، به بر ، گل داشتی
بر زلف یاری ، کاشتی
خورشید ، زیباتر ز پیش
باران ، فریباتر ز پیش
پیر و جوان و مرد و زن
دلشاد ، از روز وطن
ـــــــ
تا روز آزادی رسد
هنگامه شادی رسد
در بند بودند ، رهبران
بر دار گشتند ، قهرمان
روباه با نعلین و ریش
بر تن نموده رخت میش
گفتا ، چو من ، رهبر شوم
خلق خدا را ، سر شوم
کارم ، نماز و روزه است
ذکر خدا ، هر روزه است
من پیرم و عمرم ، تمام
چون آفتاب ، بر پشت بام
بیزار از قدرت ، منم
در شهر قم ، منزل کنم
میدان ، تهی ماند ، آنچنان
روباه ، گشت ، شیر ژیان
ــــــــ