لبخند، اشک، تلاش و امید

بخش 6

آن تشنه خون ، چون بمرد
قدرت به خونخوران سپرد
دست چلاق این گـدا
نبود ، دوای دردها
سازندگی می آورد
کوسه که آدم ، می خورد؟
آن نیش باز خاتمی
مرهم به زخمش شد کمی
محمود، هم بازیچه است
چون سید علی را نوچه است
بازی چو میمون می کند
گر دل، پر از خون می کند
افعی کبوتر ، کی شود
صد سال هم گر طی شود
چون خیمه اش صد پاره است
تنها جهنم ، چاره است
چون زلزله آمد پدید
دهها هزار تن ناپدید
آخوند گفت، خشم خداست
از بد حجابی شماست
رشتی چو گشته بد حجاب
رودبار پس داده حساب
این سرزمین خوب ما
ایران ما محبوب ما
سختی به دورانها کشید
چنگیز و اسکندر بدید
گاهی ز بیرون تاختند
زنجیر و زندان ساختند
گاهی چو میشی از درون
دندان گرگ آمد برون
هر دزد از راه سر رسید
گل ها زباغ خلق چید
آن حاکمان نابکار
آن غده های چرکدار
دزدان جان و مال خلق
غارتگر اموال خلق
رفتند و اینان، میروند
لعنت به دوران می شوند
ـــــــ